Maar weinig mensen hebben ooit van hem gehoord. Nog minder mensen hebben hem in levenden lijve mogen aanschouwen. Wie hem wel gezien heeft omschrijft hem als een ogenschijnlijk rustig, maar tegelijkertijd grotesk wezen. Het is de enige ernstig bedreigde diersoort, die op geen enkele rode lijst terug te vinden is. Naar verluidt wilde David Attenborough er in de jaren 70 een documentaire aan wijden. Echter, door de strenge regelgeving in wat toen nog de USSR heette (tegenwoordig: Rusland) ging dat niet door. Daarna is het dier helaas in de vergetelheid geraakt. We hebben het natuurlijk over de legendarische Maximus Mollus.
Een bijproduct van een geheim experiment
Het dier dat eigenlijk nooit had mogen bestaan. Het dier dat bij toeval is ontstaan als bijproduct van een geheim genetisch experiment. Om beter te begrijpen hoe dat tot stand is gekomen moeten we terug naar het begin. Terug naar de oorsprong. Wij gaan naar het meest noordelijke puntje van Seveny-eiland. Een langgerekt eiland gelegen in het Noorden van wat we nu Rusland noemen tussen de Barentszzee en de Karazee. Tegenwoordig is een nationaal park, het Natsional’nyy Park Russkaya Arktika. Vroeger was het een berucht wetenschappelijk onderzoekscentrum. In het diepste geheim vonden hier de meest gruwelijke experimenten plaats. Russische wetenschappers, onder leiding van dr. Andrey Asmaninov, deden op dit eiland onderzoek naar een gentherapie die de negatieve gevolgen van radioactieve straling moest tegengaan. Hierbij deden zij experimenten op dieren. Na enkele geslaagde pogingen op ratten was men klaar om de volgende fase in te gaan. De logische volgende stap was uiteraard het testen van deze gentherapie op mollen.
(Hier vonden de experimenten plaats: Natsional’nyy Park Russkaya Arktika)
Maximus Mollus ontsnapt…
Het is januari 1974. Op een zelfs voor deze tijd van het jaar ongekend koude winteravond besluit dr. Asmaninov om nog even een extra ronde te doen langs de hokken van de mollen. Het was namelijk een goede batch mollen. De resultaten van de vorige week zagen er veelbelovend uit en ‘zijn’ mollen hadden net die middag hun tweede ronde gentherapie gehad. Wanneer deze therapie ook op de mollen aan zou slaan, dan zouden ze hun gentherapie eindelijk kunnen testen op mensen. Sterker nog, de eerste gevangenen waren al onderweg vanuit een goelag in Siberië. Enkel gewapend met een notitieblok en een voicerecorder liep hij richting de grote onderzoekshal in het oostelijke deel van het terrein. Nadat hij de grote, zware stalen deur open duwde bleef als aan de grond genageld staan. Zijn oog viel op de lege rij kooien aan zijn linkerkant. Met name op de laatste kooi. De kooi van mol met labnummer #AA1896/0214. Die kooi viel hem niet op vanwege het feit dat deze vernoemd was naar zijn vader Anton Asmaninov en diens geboortejaar 1896. Nee. De kooi trok zijn aandacht, omdat de tralies van deze kooi naar buiten waren gebogen. Bijna alsof de mol uit de kooi gegroeid was. Waar Andrey in de laatste momenten van zijn leven aan dacht weten we natuurlijk niet. Misschien dacht hij een aan passage uit Alice in Wonderland als verklaring voor de opengebarsten kooi. Misschien dacht hij aan de ketel borsjt die hij op een te hoog vuurtje nog op de stoof had laten staan. Misschien dacht hij gewoon: “Vot der’mo“, toen hij nog net vanuit zijn ooghoeken een twee meter hoge mol met rode ogen zijn kant op zag komen rennen. Dat is trouwens vrij vertaald “Oh, shit…”.
Het enige dat van het onderzoeksteam is teruggevonden is de bril van dr. Asmaninov. Bij toeval en met dank aan onze contacten in Noorden van Rusland hebben wij deze bril kunnen bemachtigen. Op enkele foto’s na ontbreekt elk spoor van de wetenschappers, hun experimenteren en de mollen.
We kunnen maar weinig afleiden uit oude foto’s over het leven van de Maximus Mollus. Veel beeldmateriaal is er uiteraard niet. Er is echter een andere, meer controversiële bron van informatie. Oude Russische folklore. Verhalen die vroeger aan kleine kinderen verteld werden om ze bang te maken. Spannende verhalen over grote mollen die ’s nachts door weilanden ploegen op zoek naar iets eetbaars. Je kon dus dan maar beter voor het donker thuis zijn. Anders liep je kans om ten prooi te vallen aan de Maximus Mollus …
Feit is echter dat er na de beruchte avond in 1974 geen betrouwbare waarneming meer is geweest van de Maximus Mollus. Hieronder je de enige foto die we hebben van de hevig op geëxperimenteerde Maximus Mollus. Op deze foto is het dier zwaar verdoofd uiteraard. Waarschijnlijk is de foto genomen door dr. Asmaninov zelf. Naast Maximus Mollus zien we de vrouw van dr. Asmaninov, Svetlana Asmaninov.
###
Disclaimer:
Bovenstaand verhaal is uiteraard geheel verzonnen. Voor zover bekend zijn er geen genetische experimenten gedaan op mollen in de jaren 70 in Rusland. Ook is de naam van de wetenschapper verzonnen.
Na zijn korte thuiscursus van drie weken vonden de vrienden van Hans-Ivo dat hij de titel ‘professor’ wel verdiend had. Vandaar zijn bijnaam Prof Hansie. Constant speurt hij het internet af naar interessante weetjes en verbindt deze aan historische gebeurtenissen. Of ze nou werkelijk gebeurd zijn of niet. Het opvullen van het grijze gebied is zijn lust en zijn leven…